cobaltblue

เมื่อก่อนไม่ค่อยใส่ใจจะกำหนดเป้าหมายของปีถัดไปสักเท่าไหร่ แต่พอลองทำดู รู้สึกว่ามันก็ดะ จะได้สำนึกซะบ้างว่าควรทำอะไรแล้วยังทำไม่สำเร็จบ้าง ไปขุดดูเอ็นทรี่เก่าๆ http://cobaltblue.exteen.com/20100101/26-goodbye-yesterday-hello-tomorrow ดูแล้วชื่นใจว่าทำหลายข้อสำเร็จ อย่างเรื่องเพื่อนๆในเวบแฟนไซท์ที่ไปเล่น ลาออกจากYGBB(อันนี้สำเร็จอย่างงดงาม 555) บริหารเงินให้มีประสิทธิภาพขึ้น(อันนี้ทำได้ดีมาก ปลาบปลื้มใจ) รออัลบั้มใหม่ของอรอรีย์(ต้องพูดเหมือนเดิมว่า มนุษย์เราอยู่ได้ด้วยความหวัง) แต่ที่อึ้งมากคือที่คิดเล่นๆว่า จะภาวนาต่อไปให้ Jason Mraz มาไทย ตอนที่ว่าเจสันจะมาไทย มีอึ้งเลยนะ ถึงสุดท้ายจะต้องแคนเซิลงานไปก็ตาม

ปีนี้ชักคึก จะเขียนอีก ปีนี้นิสัยแย่ๆผุดขึ้นมาราวดอกเห็ด จะค่อยๆลดให้น้อยลงละนะ

: ( คิดเอง เออเอง นอยด์เอง

: ) เอาตัวเองออกจากบริบทของคนที่อยู่ด้วยแล้วไม่สบายใจ อึดอัดใจ แค่นี้โลกเราก็ไม่ค่อยดราม่าแล้ว

: ( อยากได้อะไร แค่นอนหลับตื่นเดียวก็หายอยาก

: ) อยากซื้อของบ้างก็ได้ ไอโฟน คอนโด ทอง บลาบลาบลา หัดอยากได้บ้างนะ จะได้มีสังหาริมทรัพย์ อสังหาริมทรัพย์งอกเงยกับเค้าบ้าง ไม่ใช่บ้าซื้อแต่กองทุน มันเป็นการได้เงินเยอะในเวลาอันสั้น แต่ลองหาทางแบบยาวๆก็ไม่เลวนะ ปีหน้าศึกษาไว้ก่อน ค่อยลองทำปีต่อๆไปก็ได้

: ( ไม่ยอมจำว่าใครยืมตังต์เมื่อไหร่ เท่าไหร่

: ) จดสิยะ นัทเอ๊ย ไม่ดีเลยนะที่จะละเลยเรื่องพวกนี้ You fool me once, shame on you. You fool me twice, shame on me.

: ( นอนดึกมาก!

: ) ถ้านอนเร็วไม่ได้ ลดลงให้เหลือ “นอนดึก” เฉยๆ อย่าให้ถึงกับ “นอนดึกมาก”

: ( เหวี่ยงรอบทิศทาง

: ) เอาแต่พอประมาณดีกว่าไหม

: ( เสียดายเงินค่าภาษี แต่ก็หาค่าลดหย่อนเท่าที่ทำได้

: ) พยายามมากขึ้นหน่อย ศึกษา RMF , LTF , ประกันที่คุ้มครองเกิน 10 ปีก็ได้ จะได้เอามาลดหย่อนได้ ไม่ต้องทำตาละห้อยเวลาเห็นยอดหักค่าภาษีประจำปี

ปณิธานอันแรงกล้าที่จะต้องทำให้สำเร็จ รักคนที่เขารักเราดีกว่า

รักทุกคนค่ะ *โปรยจูบ*

หลังจากวืดมารอบนึงเมื่อหลายปีก่อน ปีนี้ก็ยังลุ้นกันสุดๆว่าคอนเสิร์ตจะเลื่อนเพราะน้ำท่วมหรือเปล่า ฟังเพลงกันมาตั้งแต่เด็กยันโต ได้ฟังการแสดงสดสักครั้งก็ถือว่าเติมเต็มชีวิตไปอีกเรื่อง

คอนเสิร์ตนี้ดูแล้วรู้สึกเสมอตัว อาจจะเพราะสุขภาพร่างกายไม่เต็มร้อย ตอนลาพักร้อนเพื่อมาขึ้นshuttle bus หัวหน้าอนุญาตพร้อมกับกำชับว่า “ห้ามกรี๊ดนะ เดี๋ยวไม่มีเสียงคุยกับลูกค้าพรุ่งนี้” -_-”  จ้ะ พี่ ตามบัญชาค่ะ นั่งอู้เกือบตลอดคอนเสิร์ต ไม่ค่อยกรี๊ด ไม่ค่อยร้อง(เพราะร้องภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ 5555)

เปิดมาเพลงแรกก็แซ่บดีแท้ รู้สึกว่ามาดูป๋าหวดกลองสดๆสักครั้งในชีวิตก็คุ้มแล้ว ที่เหลือหลงจากนั้นกำไรล้วนๆ ยิ่ง Violin solo ของ Sugizo นั่นทำให้รู้สึกเหมือนถูกเลขท้าย3ตัว ไม่เคยสนใจเค้าไง ไม่เคยรู้ว่าเล่นไวโอลินเด็ดขนาดนี้ พี่ไปออกไวโอลินโซโล่ซักอัลบั้มเหอะพี่ขา คือดูแล้วนึกถึง David Garrette ขึ้นมาติดหมัด คิดถึงยังไงขอไม่ออกสื่อนะ ของ Sugizo นี่แบบ โอ๊ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!! รู้สึกว่าเซอร์ไพรส์ที่เค้าพยายามเตรียมให้ มันก็เวิร์คดีนะ อย่างตอนที่ Yoshiki เล่นเปียโนเพลงเดือนเพ็ญ เพราะมากกกกกกกกกกก หรือตอนที่ห่มสไบ -_-“ อืมม์ นัทจะพยายามทำความเข้าใจป๋านะคะ :P

แต่เอาเข้าจริงช่วงเวลาที่เรารู้สึกว่าน่ารักก็คือตอนอังกอร์ ถึงจะฮึดบ้าง ท้อบ้างเพราะอังกอร์นานเหลือเกิ๊นนนนนนน แต่แฟนๆที่มาดูคอนเสิร์ตน่ารักดี ปรบมือก็แล้ว กรี๊ดก็แล้ว X ก็ยังไม่ออกมา ตะโกน We are X ก็แล้ว Xก็ยังไม่ออกมา จนเราต้องฆ่าเวลาด้วยการเล่นเวฟรอบอัฒจรรย์ เออ นี่เรามาเชียร์บอลกันใช่มั๊ย หุหุ เล่นเวฟกันหลายรอบ จนมีคนร้องเพลงลอยกระทง 555555555 ชอบอ้ะ เกรียนดีจริงๆ กร๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เป็นไงล่ะ เจอนางนพมาสแขนล่ำๆเข้าไป 555

นั่งดูไปก็เข้าใจแล้วว่าตัวเองชอบคอนเสิร์ตที่เล่นดนตรีสดมากกว่าที่เปิดbacking track ถึงจะเป็นเพลงที่ไม่ได้ชอบ แต่การฟังสดมันก็ช่วยให้รู้สึกดีได้มากกว่า :) ขอบคุณทุกคนที่ทำให้คอนเสิร์ตนี้เกิดขึ้นได้ ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงาน ทำให้เราได้รู้ว่าเอาเข้าจริง ถึง(ที่อื่น)จะน้ำท่วม แต่ศิลปินมาทั้งตัวและหัวใจ คนดูก็ไปทั้งตัวและหัวใจเหมือนกัน

Yoshiki : โพ้ม...ร๊าก....คูน....

นัท : ชั้นก็รักคุณค่ะ -3-

ปล. แวะไปดูรูปใน official web แล้วกันนะ :)

http://www.barks.jp/news/?id=1000074759

เล่าสู่กันฟังตามประสาคนเคยน้ำท่วม เผื่อใครมีเมตตาหาซื้อของไปบริจาคช่วยผู้ประสบภัยน้ำท่วมค่ะ

Do อาหารที่กินง่าย เน่าเสียยาก อยู่ท้อง ได้พลังงาน เช่น แครกเกอร์ ­ขนมปังกรอบ คุ๊กกี้ เวเฟอร์ เอาแบบที่แกะห่อแล้วทานได้ทันทีจะขอบคุณมาก

Don’t ข้าวสาร เพราะถ้าน้ำท่วมสูง การไฟฟ้าต้องระงับการจ่ายไฟเพื่อป้องกันไฟดูดประชาชน ไม่มีไฟหุงข้าวสารให้เป็นข้าวสุกค่ะ รวมถึงอาหารที่ต้องใช้ความร้อนปรุงสุก

Don’t ขนมปัง ถึงจะพยายามเลือกที่ก่อนถึงวันหมดอายุ2วัน พอมาแจกถึงเราก็มักจะสายเกินไปเสียแล้ว T T

Do บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป(มาม่า) อาหารที่ฝากท้องได้ในทุกสถานการณ์ ถ้าต้มกินไม่ได้ กินดิบๆก็ยังพอประทังชีพได้

Don’t เส้นหมี่หรือวุ้นเส้นที่ต้องปรุงสุกก่อนรับประทาน เราไม่สามารถกินวุ้นเส้นดิบได้จริงๆ ถึงจะเข้าใจว่าคนบริจาคหวังดีให้เราได้กินของอร่อยก็เถอะ

Do อาหารกระป๋องที่มีห่วงดึง เปิดทานได้ทันที

Don’t อาหารกระป๋องที่ต้องใช้ที่เปิดกระป๋อง ในสถานการณ์ที่ต้องเก็บของหนีน้ำ อย่าคาดหวังว่าเราจะสามารถลุยน้ำเข้าครัวไปหาที่เปิดกระป๋องจนเจอได้ ถึงแม้ทุกบ้านจะมีที่เปิดกระป๋องก็ตาม

Do น้ำดื่มสะอาดที่มีฝาปิดมิดชิด ถ้าจะเป็นน้ำผลไม้หรือชาอร่อยๆให้เราได้ชื่นใจบ้างก็ดีเหมือนกันนะ

Do ไฟฉายที่มีถ่านพร้อมใช้ , เทียนพร้อมไฟแช็คหรือไม้ขีด ถ้าเลือกแบบที่ปลอดภัยเช่นเป็นเทียนในถ้วยแก้วเล็กๆก็ดีค่ะ จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องเทียนเป็นแท่งล้มแล้วไฟลามไปไหม้บ้าน

Do ยานวดแก้เคล็ดขัดยอก หลังยกของหนีน้ำ มันปวดเมื่อยจริงๆค่ะ T T ส่วนใหญ่ชุดปฐมพยาบาลที่หน่วยงานของรัฐนำมาแจก จะมีพวกยาสามัญ เช่น พาราเซตามอล ชุดทำแผลเบื้องต้น ยาธาตุ เบตาดีน แต่ไม่มียาแก้ปวดเมื่อย มันอาจจะไม่ได้จำเป็นมาก แต่ช่วยได้ค่ะ

Do ถ้าจะบริจาคเงิน เลือกหน่วยงานที่เชื่อถือได้และเราวางใจว่าจะจัดสรรเงินช่วยเหลือผู้เดือดร้อนตรงตามความมุ่งหมายของเรา ขอใบเสร็จมาหักลดหย่อนภาษีด้วยล่ะ

จริงๆแล้วแค่คิดจะช่วยเหลือผู้อื่น เราก็ขอบคุณมากแล้วละ :)

ในเย็นของวันที่เมืองไทยฝนตกรถติด ที่อังกฤษมีเหตุจลาจล แต่สาวไทยอย่างเราฝ่าฝนไปดูผู้ชายอังกฤษที่อิมแพ็คเมืองทอง >///<

ก่อนไปก็แอบทำใจว่ามันอาจจะไม่ประทับใจเท่าไหร่ แต่พอเอาเข้าจริง James Blunt เยี่ยมมากจริงๆ ตั้งแต่ตอนเปิดตัวบนเวที อ่ะ ไม่ใช่นี่นา ไม่ได้เปิดตัวบนเวทีเพราะพี่แกวิ่งมาจากโซนคนดูชั้น2 โดดลงจากรั้วมาชั้น1แล้วปีนลำโพงไปขึ้นเวที เท่ห์มากๆค่ะพี่ขา แล้วมันทำให้คนดูคึกคักตั้งแต่ยังไม่เริ่มเล่นเพลงด้วยซ้ำ

สำหรับนัทรู้สึกว่าคอนเสิร์ตนี้คุ้มนะ ร้องเยอะมากแบบเพลงต่อเพลง แล้วก็เป็นเพลงที่เราชอบทั้งนั้น ยกเว้นบางเพลงที่ชอบแต่พี่แกไม่ร้อง อันนี้ทำใจมาล่วงหน้าแล้วเพราะดูจากsetlistของคอนเสิร์ตก่อนๆไม่ได้เล่นเพลงนี้ ก็เลยพอทำใจได้ เจมส์ร้องสดดีกว่าที่คิดไว้มาก เทียบกับที่เคยดูจาก MTV เหมือนจะร้องดีขึ้นนะ แต่ร้องเพลงไปสักพัก พี่เจมส์ทำท่าจะร้องไห้ซะงั้น กร๊ากๆๆๆ มันเป็นเซ็ตเพลงซึ้งๆเศร้าๆ ไอ้คนดูอย่างเราก็อินนะ แต่ไม่ถึงกับร้องสะอึกสะอื้น แต่พี่ท่านนี่ไปละ ไปก่อนคนดูอีก 555

ชอบเวลาที่เจมส์บอกว่าดีใจที่เห็นคนดูมีรอยยิ้มบนในหน้า เราก็ชอบเห็นเจมส์ยิ้มเหมือนกันนะ ยิ่งเวลาที่ให้คนดูช่วยร้องแล้วร้องกันดังลั่นฮอลล์ เจมส์จะมองคนดูแล้วยิ้มแบบ โอย ไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดได้ ส่วนท่อนที่คนดูร้องไม่ได้ เราขอข้ามไป ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ตอนเล่น I’ll be your man พี่ท่านวิ่งลงมาเล่นกับคนดูอีกรอบ เหมือนเด็กน้อยวิ่งซน น่ารักดีนะ ตอนคอนเสิร์ตจบ ได้ยินคนดูหลายคนบอกว่าเจมส์น่ารัก น่ารักกว่าที่คิดไว้ ขอบอกว่าเห็นด้วยอย่างยิ่ง คือเค้าทำให้รู้สึกสนุกไปกับคอนเสิร์ตจริงๆ ลืมไปเลยว่าก่อนเข้าฮอลล์ ปวดหัวเป็นไข้จนต้องไปขอยาพาราฯจากหน่วยปฐมพยาบาลที่นั่น :)

รู้สึกชอบคอนเสิร์ตแบบนี้นะ นัทเป็นคนที่มีความคิดว่า นักร้องก็มีหน้าที่ต้องร้องเพลงจริงๆ ร้องให้มันดี จะเล่นดนตรีให้เข้าท่าด้วยก็ได้ แต่ไม่ต้องแอคติ้งเยอะ ไม่ต้องอาศัยแดนเซอร์ ไม่ต้องพึ่งคอสตูมพิศดารอะไร แต่เสน่ห์ในความเป็นนักร้องของเค้าเองนั่นแหละที่จะทำให้เราชื่นชม

คืนนี้น่าจะหลับฝันดีนะ :)